تارخ انتشار: چهارشنبه 29 ژانویه 2014 - 16:45
کد خبر : 18166
چاپ خبر

زندگی زجرآور در اتاق 7 متری/زنی که هرشب مرگ را در آغوش می‌گیرد+تصاویر

زنی که با مادرش حدود 6 سال است در یک اتاق 7 متری زندگی می‌کند، از زندگی زجرآور و انتظار مرگ می‌گوید

 

به گزارش خبرنگار حوادث کمال مهر، فكر شو  بكن! بدون هیچ ‌دغدغه نشسته‌اي و زندگي‌ات را مي‌كني و بي‌خيال از روزهایی که يكي پس از ديگري پشت سر مي‌روند، اما در ميان همين بي‌خيالي‌ها يك روز متوجه يك تغيير در خودت مي‌شوي… اول بیخیال میشوی . اما  گویا بیمار شده ای .

كنجكاو مي‌شوي، پيگيري مي‌كني، پيش پزشك مي‌روي و بالاخره متوجه بيماري‌ات مي‌شوي. آدمهای كه در اطرافت هستند، سري به نشانه تاسف و ناراحتی  تكان مي‌دهند و سعي مي‌كنند با تو ابراز  همدردي كنند؛ اما كدام همدردي؟!

پزشک محترمانه جوابت می‌کند و با زبان بي‌زباني تو را از مرگي در همين نزديكي است  مطلع میکند. گوشه‌اي مي‌نشيني و اشک مي‌ريزي و منتظر مي‌ماني! خانم فاطمه حسینی يكي از همين آدم‌هاست. سرگذشت زندگی  تلخ ودردآور او و بيماري‌اش را به رشته تحریر درآورده ام تا شاید آدم منصفی پیدا شود وگره کور زندگی این انسان را باز کند .

طبق آدرسی که از طریق یکی از دوستان به من داده شده به راه میافتم . هوا حسابی سرد است . به اصطلاح می‌گویند “سرمای استخوان سوز” اینجا خیابان گلبو در منطقه گلشهر شهر مشهد است .

مکانی در شمال شرقی شهر که سالهای دور بیشتر مهاجران افغان در اینجا ساکن بوده اند . البته هنوز هم هستند خانواده های که با توجه به سیاست‌های انسان دوستانه جمهوری اسلامی ایران در این مکان در کمال آرامش و امنیت سکونت دارند .

از ساکنان پرس وجو میکنم ، تا به مقابل منزلی میرسم در انتهای یک کوچه باریک . سراغ زنگ منزل میروم ولی زنگ نیست . پس در میزنم . خانمی مسن با سنی حدود 50 سال در را باز میکند .

خودم را  معرفی میکنم . ابتدا مخالف مصاحبه وگفتگو با من است. پس از اینکه  دقیقا هدف از مراجعه به منزلشان را بیان میکنم راضی میشود و من را به اتفاق عکاس که همراهم هست به داخل اتاقی حدود7یا8متری دعودت میکند .

بوی رطوبت عجیبی فضا اتاق را پر کرده است در گوشه ای تشکی پهن است و یک نفر دراز کشید. با ورود ما به داخل اتاق خود از جای خود بلند شده ومی نشیند . خودش را فاطمه حسینی  یکی از مهاجرین  افغانی معرفی میکندو میگوید به همراه مادرش که در را برایمان باز کرد در اینجا ساکن است .

خانم حسینی می افزاید، حدود12سال در ایران ساکن است . او میگوید زندگی خوبی با همسرم در افغانستان داشتیم . علیرغم میل باطنی به همراه  همسرم برای پیدا کردن کار به ایران مهاجرت کردم. البته  زندگی در ایران بخاطر امنیت وآرامش اش  برایم بهتر بود. چند سالی گذشت که همه چيز از یک سرما خوردگی خیلی ساده شروع شد با مراجعه به پزشک ،او به من گفت داراي مشکل در يکي از آزمايش‌ها هستم.

وی ادامه داد: از من پرسيد آيا هيچ مشکلي در سلامتي خود دارم يا نه؟ گفتم نه، دکتر به من گفت کلیه های بدن  شما بر اثر سرما خوردگی دچار عفونت شدید شده واز کار افتاده است  و شما باید دیالیز شوید. اوايل کاملا خود را باخته بودم. باید یا دیالیز میشدم ویا اینکه پیوند کلیه انجام دهم . در ایران به پزشکان متعددي مراجعه مي‌كردم اما همگي متفق‌القول گفتند درمان شما همان است که گفته ایم و شما بايد برويد و منتظر شويد. در حقيقت آنها به من مي‌گفتند بروم منتظر مرگ باشم که کي به سراغم خواهد آمد.

حسینی اظهار داشت: تازه معني بيماري و درد و مرگ و هر چه سختي بود فهميدم.بيشتر از اينکه بخاطر مریضی ام  درد بکشم و بترسم نگاه تحقیر آمیز و کنایه های مداوم همسرم مرا آزار مي‌داد و از اينکه به این روز افتاده  بودم  ناراضی بود.. خلاصه همسرم در کمال ناباوری  تصميم گرفت از من جدا شود و این کار را هم کرد و برگشت کشورم افغانستان . حالا من مانده بودم وهزار درد بی درمان . به هر زحمتی بود با خانواده ام  در شهر مزار شریف تماس گرفتم وجریان را گفتم . هفته  بعد مادرم و پدرم هراسان به ایران آمدند. البته این را هم بگویم،شوهرم  در همان ایامی که از من جدا شد،در اینجا منزلی را برایم اجاره کرد،تا به قول خودش سرپناه داشته باشم . اما چه فایده که اجاره آن را هم نداد و رفت .

وی در ادامه گفت: اکنون نزدیک به 6 سال از آن زمان مي‌گذرد. با مشورت پدرم به همراه خانواده ام که افغانستان برگشتم . در شهر مزار و کابل امکانات دیالیز کلیه و پیوند فراهم نبود یا بهتر بگویم اصلا وجود نداشت . مریضی ام روز به روز بیشتر میشد . پدرم  با توجه به اینکه من 8 خواهر وبرادر دیگر دارم بناچار در افغانستان ماند و من و مادرم به ایران آمدیم . چند روز اول را در منزل یکی از آشنایانمان ماندگار بودیم . اما به ناچار مجبور شدیم . اینجا را که یک اتاق در یک منزل قدیمی است را اجاره کنیم .

این زن بیمار اذعان داشت: اوایلی که دوباره به ایران آمده بودیم ، به همراه مادرم در برخی کارگاه های زنانه دوزی به کارگری  مشغول بودیم . اما با توجه به رشد مداوم بیماری در بدنم دیگرتوان کار نداشم و مادرم بیچاره ام سر کار میرفت .

او میگوید: همسایگان ایرانیمان که از وضع زندگیم خبر دارند تا حدودی در تامین مایحتاج و اجاره خانه به ما کمک کرده اند . اما هزینه های سرسام آور دیالیز و داروهای مصرفی ام ،درد کلیه ام را دوچندان کرده .به چند موسسه خیریه متعلق به افغانستان در شهر مشهد مراجه کرده ایم ،اما آنها هم نتوانسته اند کاری برایمان انجام دهند و درکمال تاسف هیچ مرکز خیریه افغانستان در مشهد ما را تحت پوشش نمیگیرد.

میگویند پول و بودجه نداریم . خدا خیر نهادهای خیریه ایرانی را بدهد . با راهنمایی همسایگان محله مان  فعلا در یکی از مراکز دیالیز شهر مشهد بصورت نیم بها دیالیز میشوم .اما تا به کی .او میگوید اوایل در هفته 2 روز و هر روز 4 ساعت باید دیالیز میشدم . هر بار دیالیز بیش از 300هزارتومان هزینه دارد.

خانم حسینی گریه میکند ومی افزاید، دلم به حال مادرم میسوزد که بخاطر بیماری من از وطنم آواره شده و پدرم وبرادر و خواهرانم را اجبارا در مزار شریف تنها گذاشته تا پیش من باشد.

سوال کردم مگر هزینه پیوند کلیه چقدر است؟

جواب داد: بین 20تا 50میلیون وشاید هم 80میلیون . میگوید بستگی به گروه خونی دارد. هرچه گروه خونی افراد کمیاب تر باشد ،کلیه گرانتر است ،البته هزینه داروهای را که الان مصرف میکنم خیلی بالارفته و گرانتر شده است .

فاطمه حسینی ادامه میدهد: از 13سالگی ازدواج کردم وشوهرم بعد از این اتفاق مراطلاق داد و رفت ازدواج کرد و الان دوباره به ایران برگشته و اینجا مشغول بکار است و انگار اصلا مرانمیشناسد. او میگوید اگر لطف و مساعدت همسایگان و نهادهای خیریه ایرانی نباشد؛ معلوم نبود  که من اصلا تا الان زنده بودم یاکه خیر .

وی گفت: نوع بیماری من به گونه ای است که هر غذایی را نمیتوانم بخورم و این برایم خیلی سخت است . حتی وقتی برای دیالیز میرم برخی رانندگان تاکسی که موضوع و شرایط جسمانی من را میفهمند از دریافت کرایه خوداری میکنند.

حسینی یادآور شد: هفته قبل که رفته بودم برای دیالیز به علت استمرار ضعف جسمانی دکتر مرکز دیالیز گفت از این به بعد باید هفته ای 3 روز دیالیز بشوی وگرنه امکان زنده ماندنت دشوار است . . . .

خانم حسینی دیگر قادر به تکلم نبود و مجدد درد او را در آغوش گرفت و ما هم خانه را با دعایی برای شفای این مریض بدرود گفتیم.

در حین بازگشت به محل کار با خودم می‌اندیشیدم که چقدر زندگی این دختر و مادر سخت است، آنقدر که حتی در ذهن هیچ انسانی نمی‌گنجد، البته بار دیگر مرام و سخاوت ایرانی برایم پررنگ تر شد. . .

امیدوارم این گزارش  باعث ایجاد تلنگری برای مسئولان سفارت کشور افغانستان در ایران باشد تا شاید زندگی زجرآور این مادر و دختر مهاجر در ایران  سامانی و التیام یابد./گزارش از محسن رحیمی عنبران/

انتهای پیام/

 

پاسخی بگذارید »

  • آخرین اخبار
  • واکنش آذری جهرمی به سورپرایز شنبه و یکشنبه روحانی | علت تبریک روحانی مشخص شد؟
    عملیات رهگیری پهپادهای آمریکایی زیر نظر کدام مقام بلندپایه ارتش بود؟
    تدبیر جدید سپاه و بسیج برای برخورد با اراذل و اوباش
    نحوه خرید و توزیع سیم‌کارتهای‌ دانش‌آموزی اعلام شد
    خبر خوش برای دارندگان سهام عدالت
    از بانک صادرات ایران وام بدون قسط بگیرید
    مصطفی ادیب، مامور تشکیل کابینه لبنان شد/ نخست وزیر جدید لبنان کیست؟
    پهپادهای مجهز به موشک سپاه و ارتش آماده حمله مرگبار به دشمن /موشک «تاپ اتک» ارمغان فطرس برای تانک‌های مهاجم
    ورود به مازندران در روز های تاسوعا و عاشورا ممنون شد
    جزئیات طرح پیش‌فروش جدید ایران‌خودرو
    عملکرد فراتر از حد انتظار انویدیا در سه ماهه دوم سال مالی ۲۰۲۰
    گوگل با ابزاری جدید، خواندن و نوشتن خط هیروگلیف مصری را به کاربران آموزش می‌دهد.
    رونمایی از موشک بالستیک «شهید قاسم سلیمانی» و موشک کروز «ابومهدی المهندس»، بازتاب گسترده ای در رسانه های منطقه و جهان داشت.
    اتمام اعتبار مجوز همکاری شرکت‌های آمریکایی با هواوی برای این شرکت چینی دردسرساز شد
    وضعیت کلان‌شهر تهران در ابتلا به کرونا
    فرمانده عملیات مقابله با کرونای تهران: امسال سخت‌ترین پاییز را تجربه خواهیم کرد
    هند از مشارکت هواوی و ZTE در توسعه شبکه ۵G جلوگیری می‌کند
    تاریخ معرفی و عرضه آیفون ۱۲ اپل توسط جان پراسر فاش شد
    فیسبوک بزرگترین گروه طرفداران افراطی ترامپ با ۲۰۰ هزار عضو را حذف کرد
    سرگیجه کنکور
    تمامی حقوق متعلق به وبسایت خبری تحلیلی کمال مهر بوده و هرگونه کپی برداری تنها با ذکر منبع مجاز خواهد بود.
    Powerd By: K...